„Zatrzymał wierzchowca na środku drogi i czekał. Teraz dostrzegł w dalekiej głębi szlaku pędzący pojazd, za którym wznosiła się szarożółta chmura kurzu. Zawołał raz i drugi. Bez widocznego skutku. Wówczas jyyciągnął winchester z futerału i trzykrotnie strzelił ku górze.
Z chrzęstem i zgrzytem hamulców, przy pochrapywaniu koni, wehikuł powolutku się zatrzymał. Woźnica, rozparty na wysokim koźle, trzymający oburącz zgiętymi w łokciach rękami bardzo długie lejce, krzyknął
— Co tam!
Jego sąsiad z kozła skierował na Karola wylot długiej strzelby i również krzyknął
— Czego chcesz!
W oknach wozu ukazały się głowy podróżnych.
— Przestańcie — oburzył się Karol. — wcale nie żartuję.
—My również — odpowiedział czyjś głos.
— Słuchajcie, tam przy drodze czeka czwórka uzbrojonych drabów. Mają zatrzymać dyliżans i obrabować was.
— Skąd wiesz o tym — zainteresował się woźnica.
— Podsłuchałem ich — skłamał zdając sobie sprawę z tego, iż powołaniem się na słowa Toimniża nic by nie osiągnął.
— Zbliż się! — krzyknął jeden z trójki tkwiącej na dachu.
Karol podjechał truchtem i zatrzymał konia dopiero na kilka kroków od drzwiczek i okien pojazdu.
— Wygląda na uczciwego człowieka — zauważył ten sam pasażer z dachu, ale jego sąsiad natychmiast podał w wątpliwość to stwierdzenie.“(4)