„W czerwcu wyprawiono do Moskwy posła Wacława Łopacińskiego, który przywiózł akt oficjalnego wypowiedzenia wojny. W lipcu dwudziestokilkutysięczna armia polska zgromadziła się w Świrze — miejscowości położonej na północny wschód od Wilna. Na radzie wojennej Litwini zaproponowali uderzenie na Psków przez
Inflanty wskazując na znaczne korzyści materialne, jakie mogło przy okazji osiągnąć wojsko. Król był jednak innego zdania. Sądził, że atak na Inflanty spowoduje całkowite odsłonięcie Litwy, a zdobywanie licznych zamków i umocnionych miast prowadzić będzie do niepotrzebnego przedłużania kampanii. Ze swojej strony zaproponował marsz na Połock. Miało to przynieść opanowanie Dźwiny i uzyskanie pełnej kontroli nad działaniami nieprzyjaciela, który chciałby uderzyć albo na Litwę, albo też na Inflanty. Głos króla zadecydował o celu wyprawy. W połowie sierpnia armia polska stanęła pod murami Połocka. Warto dodać, że wkrótce po wymarszu z miejsca koncentracji Batory wydał manifest do mieszkańców ziem, na których toczyła się wojna. Zapowiadał w nim, że walczy z carem, a nie ze spokojną ludnością cywilną, pragnie zwycięstwa, a nie spustoszenia, że wreszcie — gardzi wszelkim barbarzyństwem. Manifest świadczył wyraźnie o chęci Batorego uzyskania trwałych zdobyczy terytorialnych i pozyskania sobie mieszkańców podbitych ziem. W Połocku wojska nie było wiele. Iwan sądził, że główny atak pójdzie na Inflanty i zaniedbał obsadzenia tej twierdzy. Miasta broniły dwa zamki Strzelecki i Ostróg, położone na wzgórzach i połączone ze sobą mostami. Obrońcom nie zbywało na bohaterstwie, doświadczenia nie mieli jednak żadnego. Widząc zbliżające się, przeważające siły polskie, chwycili się najgorszego sposobu odstraszenia przeciwnika. W czasie udanej wycieczki schwytali kilku jeńców, zabili ich, trupy przywiązali do pni drzewnych, które spuścili na Dźwinę. Zamiast bojaźni wywołało to tylko wściekłość oblegających.“(15)