„212 na jego ziemi rozlana została krew — krew jego dziecka.
Wspomniał swoją rozmowę z Buckiem ubiegłego wieczora w jadalni.
„Cała bieda z wami, chłopcy, że jakoś tego nie chwytacie".
Blask słońca poraził go w oczy i przypomniał o czym innym.
— Krew na mojej ziemi — powtórzył. — Krew na mojej ziemi.
Poprzez otwarte okna i drzwi słychać było płacz dziewczyn w domu. Kiedy Tay Tay przechadzał się tam i z powrotem, wyszły znowu na ganek i przystanęły patrząc na niego.
— Jedź po przedsiębiorcę pogrzebowego albo doktora, albo ja wiem po kogo, synu — powiedział do Shawa kiwając ze znużeniem głową.
Shaw wsiadł do samochodu ojca i ruszył w kierunku Marion. Stali na ganku i patrzeli, jak chmura żółtego pyłu osiada za autem na drodze.
Tay Tay starał się nie odrywać wzroku od podłogi, aby nie spojrzeć na swoją spustoszoną ziemię. Wiedział, że jeśli znowu na nią popatrzy, dozna uczucia skurczu w piersiach. Coś w tym widoku działało na niego odstręczające Już nie był taki jak dawniej. Wielkie kopce piasku zawsze wprawiały Tay Taya w podniecenie; teraz miał chęć odwrócić głowę i nigdy więcej nie spojrzeć w ich stronę. Nawet usypiska przybrały inną barwę, a gleba nie przypominała żadnej ziemi, jaką dotychczas oglądał. Nigdy nie było tam roślinności, lecz do tej chwili nie uświadamiał sobie jej braku. Na drugim krańcu fermy, gdzie była nowizna, rosło coś niecoś, bo gleby nie zawalono tam kopcami piachu i gliny i nie pokryto wielkimi, ziejącymi dziurami. Zapragnął mieć tyle siły, aby wy“(11)