„— Ależ to biedne konisko gotowe paść!
— Ech, skądże znowu! Za pół godzinki będziemy u starego Lefranca.
— Mnie się zdaje, drogi panie Billot, że to całkiem zbyteczne, abym ja jechał do starego Lefranca...
— A to niby dlaczego
— Dlatego, że pan ma coś do załatwienia w Dammartin, a ja nie.
— Bardzo możliwe, ale będziesz mi potrzebny w Paryżu. Przydasz mi się tam. Masz mocne pięści, a mam takie wrażenie, że się tam nie obejdzie bez bijatyki.
— Aha — odrzekł Pitou niezbyt zachwycony tą perspektywą — tak pan sądzi — Pitou przysunął się do konia, a stary wciągał go na grzbiet niczym worek z mąką.
Billot wrócił na drogę i tak sprawnie posługiwał się cuglami, kolanami i ostrogami, że, jak zapowiedział, po upływie niespełna pół godziny byli już w Dammartin.
Billot wjechał ło miasta dobrze mu znaną, niewielką uliczką. Podjechał ped samą farmę starego Lefranca i zostawiając na środku podwórza Pitou i konia, pobiegł wprost do kuchni, skąd, zapinając skórzane botforty, wychodził stary Lefranc, mając zamiar udać się na objazd swych pól.
— Szybko, szybko, sąsiedzie! — zawołał Billot, zanim tamten zdążył przyjść do siebie ze zdumienia. — Daj mi swego najlepszego konia!
— W takim razie, bierz Margot — odpowiedział Lefranc — Jest osiodłana... to dobra klacz... Właśnie miałem wsiąść na nią.“(5)